بــــه ناامیــــدی از ایــــن در مرو؛ بــــزن فالــــی

 

همـــای اوج ســعادت به دام ما افتد       اگر تـــو را گذری بر مـــقام مـــا افتد
حبـــاب وار براندازم از نشـــاط کلاه      اگر ز روی تـــو عکسی به جام مـــا افتد
شبی که ماه مراد از افــــــق شود طالع      بود که پرتـــو نوری به بام مـــا افتد    
به بارگاه تـــو چون بـــاد را نباشد بار       کـــی اتفاق مجال ســـلام مـــا افتد 
چو جـــان فدای لبش شد خـــیال مِی‌ بستم       که قطره‌ای ز زلالش به کام مـــا افتد    
خیـــال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز        کز ایـــن شکار فـــراوان به دام مـــا افتد  
بـــه نـــاامیدی از این در مرو بزن فـــالی       بود که قرعه دولـــت به نام مـــا افتد     
ز خاک کوی تـــو هر گه که دم زند حـــافـــظ       نســـیم گلشن جـــان در مشام مـــا افتد  


/ 0 نظر / 77 بازدید