گاهی به آسمان نگاه کن(ارس سرزمین زیبائی‌ها)

علوم کتابداری ، مدیریت دانش،دانستنیها، ایران شناسی،‌جهانگردی، آموزش، تاریخ و جغرافیای جهان، سینما، ادبیات جهان، هنر، صنعت، هوا و فضا و ....

یادداشت تنهایی
نویسنده : منصور داودی - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳ آذر ۱۳٩٠
 


تنهایی

وقتی ستاره‌ ها رفتند، "تنهایی" ام را رویِ شن های کنارِ ساحل نوشتم تا در شب های "چارده پال"، هنگامی که امواج به دیدارِ "ماه" می آیند، آن را با خود ببرند: " امواج، شب های چارده پال را از یاد بردند، "ماه" را و دیگر هرگز به دیدارِ ماه نیامدند."

   اکنون ماه به نتهایی عادت کرده است و بی آن که آمدنِ امواج را انتظار کشد، تابناک ...است از تاریکیِ خویش: "دلتنگی در فراقِ دیگران که روزگاری، ماه، آن را نشانِ عشق و وفاداری می پنداشت، سیمایِ درخشانِ او را لکه دار نشان می دهد.

     تنهایی، دشوار، اما یگانه راهِ رسیدن به خویشتن است. آدمی، آوارة خویش است و کوچه به کوچه، شهر به شهر، بیابان به بیابان، دره به دره، کوه به کوه، ساحل به ساحل یم به یم، به دنبالِ خویش آواره می گردد. تنهایی پان بخشیدن به آوارگی در فراقِ خویشتن است؛ خویشتنی که حتی جوششِ نورِ وجودیِ او نمی تواند ردـنشان و داغِ وابستگی به امرِ بیرونی را از رخسارِ او بزداید: "ماه، هرچه روشن تر بدرخشد، داغِ وابستگی در رخسارِ او نمایان تر می گردد."

ستاره اگر تنها نباشد ستاره نیست:

هوا تاریک شده است. او در میان درختان تنها نشسته است و دفترِ سیاهِ آسمان را ورق می زند. ستاره های مسافر، مقیمِ ظلمتِ شب های آسمان اند، دور از هم و هرکدام در تنهاییِ خویش. تنهایی ویژگی ذاتیِ ستاره هاست. ستاره اگر تنها نباشد، و اگر تنها ننشینند ستاره نخواهد بود. ستارگان درخشش شان را مدیون تنهایی و فردیتِ شان هستند."

س.ز